صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

_که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را//

شکرفروش که عمرش دراز باد چرا
_
تفقدی نکند طوطی شکرخا را
//غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گل_

که پرسشی نکنی عندلیب شیدا را
//
به خلق و لطف توان کرد صید اهل نظر_

به بند و دام نگیرند مرغ دانا را
//
ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست
_
سهی قدان سیه چشم ماه سیما را
//
چو با حبیب نشینی و باده پیمایی
_
به یاد دار محبان بادپیما را
//
جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب_

که وضع مهر و وفا نیست روی زیبا را

//در آسمان نه عجب گر به گفته حافظ
_
سرود زهره به رقص آورد مسیحا را