به ملازمان سلطان که رساند این دعا را
_
که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را

//ز رقیب دیوسیرت به خدای خود پناهم
_
مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را

//مژه سیاهت ار کرد به خون ما اشارت
_
ز فریب او بیندیش و غلط مکن نگارا//

دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی
_
تو از این چه سود داری که نمی‌کنی مدارا
//
همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی_

به پیام آشنایان بنوازد آشنا را//

چه قیامت است جانا که به عاشقان نمودی
_
دل و جان فدای رویت بنما عذار ما را

//به خدا که جرعه‌ای ده تو به حافظ سحرخیز

_که دعای صبحگاهی اثری کند شما را