Tuğba, İzmirli bir psikolog ve yüksek lisans öğrencisi. Depremden sonra çalıştığı kurumla Hatay’a geliyor ve bir süre sahada çalışıyor. 6 Şubat’a dair konuşurken kendini iki yerde bulduğunu söylüyor: Afetin doğrudan öznesi olmamanın eksikliğiyle ve tanık olmanın taşıdığı sorumlulukla. Bu yüzden bugün yaşadıklarını, “tanık olan” yerinden aktardığını vurguluyor. 

İlk saha deneyimi İzmir depremiydi; Hatay’a gelirken zihninde buradan referansla bir çerçeve kurduğunu, ancak sahaya vardığında her şeyin değiştiğini anlatıyor. Herkesin aynı niyetle, aynı amaçla orada olmadığını fark etmenin onu sarstığını söylüyor. İzmir’e döndüğünde ise uzaktan bilinenle sahada yaşanan arasındaki uçurum daha da görünür oluyor. Zaman geçtikçe her şeyin daha iyiye gideceğini düşünürken, bunun gerçekleşmemesi onu en çok şaşırtan şeylerden biri oluyor.

Tuğba’ya göre en büyük sorun, gerçek öznelere temas etmeden deprem bölgesine dair doğru bilgiye ulaşılamaması. Gündemin hızla değiştiğini, bölgenin sesinin duyulmadığını söylüyor. Yaşananları en doğru şekilde, orada yaşayanlardan dinlemenin hayati olduğunu vurguluyor. Tanık olanların sorumluluğunun da tam burada başladığını ekliyor: Bu sesin duyulmasına, aktarılmasına ve kaybolmamasına destek olmak.

Çizmeliler Podcast’inin bu bölümü, APP – Afet Psikolojisi Eğitim Modülü (APEM) kapsamında Bursa’daki ileri düzey kış tatbikatı sırasında, Bursa’da tatbikat alanında kaydedilmiştir.