alliatieve zorg wordt nog vaak in één adem genoemd met ‘terminaal’ of ‘stervensfase’. Alsof het pas begint wanneer het einde al bijna vastligt. Juist dat hardnekkige beeld zorgt ervoor dat veel mensen – patiënten én hun naasten – te laat toegang krijgen tot zorg die het leven in een moeilijke fase rustiger, draaglijker en soms zelfs rijker kan maken.

Arts palliatieve geneeskunde Manon Boddaert ziet dagelijks wat er gebeurt wanneer palliatieve zorg wél op tijd wordt ingezet. Niet als verzachtende begeleiding aan het einde, maar als zorg die vertrekt vanuit een andere vraag. Zoals zij het formuleert: “Palliatieve zorg begint wanneer de vraag verandert van: hoe worden we beter? Naar: hoe blijven we zo goed mogelijk leven?”