In de bijbel kiest God steeds – Abraham en zijn spoor het volk Israel. Dat doet God met een bepaalde reden, namelijk om hen tot zegen van alle volken te laten zijn. Israël faalt in die roeping en laat na waarvoor God hen gekozen had (erger nog: het gaat met hen van kwaad tot erger). Ze worden hiervoor geoordeeld en komen in ballingschap in Babylonië. Via Jesaja richt God zich toch tot de Israëlieten daar en nog altijd blijken ze zijn 'uitgekozen volk' te zijn. Dit moet vast troostrijk en hoopvol voor hen geweest zijn (dat hoewel ze zo weinig voorstellen en er zo weinig van gemaakt hebben, nog altijd uitgekozen zijn door God). Het geeft ook nog altijd een verantwoordelijkheid.