این قسمت گدار به یکی از دشوارترین پرسش‌های سیاست ایران می‌پردازد. آیا در وضعیتی که جنگ، سرکوب، بحران اقتصادی، فرسایش اعتماد اجتماعی و ضعف سازماندهی هم‌زمان عمل می‌کنند، هنوز می‌توان از گذار دموکراتیک سخن گفت. گفت‌وگو از نسبت عاطفه، خشم و همبستگی آغاز می‌شود و سپس به موقعیت انقلابی، نقش سپاه، بحران مشروعیت، جامعه مدنی و ضعف بدیل دموکراتیک می‌رسد.

در این بحث، بهروز خلیق بر تفاوت راهبرد گذار با اصلاح‌طلبی و سرنگونی تاکید می‌کند. مهرداد درویش‌پور از عروج مردانگی اقتدارگرا و بحران اعتماد در اپوزیسیون می‌گوید. محمدرضا نیکفر مفهوم بحران را باز می‌خواند و میان بحران و بزنگاه تفاوت می‌گذارد. صابر عباسیان بر ضرورت دموکراتیک بودن خود فرایند گذار تاکید دارد و امین بزرگیان خطر تبدیل سیاست به نمایش قدرت و گسترش فرهنگ فاشیستی در فضای پساجنگ را برجسته می‌کند.

محور مشترک گفت‌وگو این است که گذار نه یک لحظه نجات‌بخش، بلکه فرایندی اجتماعی و دشوار است. فرایندی که بدون تشکل، آگاهی، خیر عمومی، جامعه مدنی و پرهیز از جنگ و وعده‌های سریع نجات به دموکراسی نمی‌رسد.