مرضیه آذرافزا درباره نسبت میان دادخواهی، صلح و پذیرش «دیگری» در جامعه ایران صحبت می‌کند و این پرسش را مطرح می‌کند که آیا بدون به رسمیت شناختن تکثر و کرامت انسانی، می‌توان به عدالت و صلح پایدار رسید؟ او تأکید می‌کند که دادخواهی اگر از مرزهای قبیله‌ای، سیاسی و شخصی فراتر نرود، ممکن است خود به بازتولید همان خشونتی تبدیل شود که قصد مقابله با آن را دارد.

او همچنین به مسئله شکاف اجتماعی، انسانیت‌زدایی از مخالفان سیاسی و نادیده گرفتن بخشی از جامعه، به‌ویژه هواداران جمهوری اسلامی، می‌پردازد. آذرافزا هشدار می‌دهد که حذف، تحقیر و بی‌اعتبار کردن «دیگری» فقط مختص حکومت نیست و اگر نیروهای منتقد و مخالف نیز به این منطق تن بدهند، در نهایت همان چرخه خشونت و سرکوب بازتولید خواهد شد.