جنبش «زن، زندگی، آزادی» برای بسیاری نقطه عطفی در تاریخ معاصر ایران بود؛ جنبشی که کرامت انسانی، آزادی فردی و برابری را به مرکز مطالبات عمومی آورد و شکل تازه‌ای از کنش مدنی را تجربه کرد. اما تنها چند سال بعد، اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ با زبان، منطق و افق متفاوتی ظاهر شد. چه عواملی این دگرگونی را رقم زد؟ آیا جامعه ایران از مطالبه‌گری مدنی به سوی رادیکالیسم حرکت کرده است، یا باید این دو تجربه را در بسترهای اجتماعی و سیاسی متفاوت فهمید؟

در این نشست، شقایق نوروزی، علیرضا بهتویی، سعید شاهسوندی، فرج سرکوهی، علیرضا رجایی و فرخ نگهدار از زاویه‌های مختلف به این پرسش‌ها می‌پردازند. گفت‌وگو به موضوعاتی چون تفاوت جنبش‌های مطالبه‌محور و پروژه‌های براندازانه، نقش سرکوب در رادیکال‌شدن اعتراضات، مسئولیت اپوزیسیون و رسانه‌های فارسی‌زبان، جایگاه سازمان‌دهی سیاسی، وضعیت طبقات اجتماعی، تغییر تخیل سیاسی جامعه، و نسبت میان اصلاح، گذار و انقلاب می‌پردازد. همچنین این بحث مطرح می‌شود که آیا می‌توان جنبش‌های اجتماعی را به نیرویی برای ساختن جامعه تبدیل کرد، بی‌آنکه به ابزاری برای رقابت بر سر قدرت فروکاسته شوند.